Today briefly and to the point. As you will soon see for yourself, the topic is important and not easy, which stresses me a little, but I concluded that it is necessary to talk about such things as well. Well, I have been living abroad for almost a year, and even before that, for almost two years, I lived outside my hometown. What do these two moments in my life have in common? Returning to my hometown for the weekend and sprinting to meet everyone. Did I succeed? Not really.
Dzisiaj krótko i na temat. Jak zaraz sami zobaczycie, temat dość ważny i niełatwy, co trochę mnie stresuje, ale doszłam do wniosku, że i o takich rzeczach trzeba rozmawiać. Otóż od prawie roku mieszkam za granicą, a jeszcze wcześniej, przez prawie dwa lata, mieszkałam poza rodzinnym miastem. Co łączy te dwa momenty w moim życiu? Powroty na weekend do rodzinnego miasta i sprint, żeby spotkać się ze wszystkimi. Czy mi się udawało? Nie.
And here is the problem: I always told myself that, after all, one weekend, two days, is quite a lot of time. But I was forgetting about the time I had to spend on the trip itself—to go and to go back—so out of these two days, I had, let's say, one and a half. This is not an incredibly large amount of time, especially when the obligatory point is to visit my grandmothers.
I w tym tkwi pewien problem – zawsze sobie mówiłam, że przecież jeden weekend, dwa dni, to całkiem sporo czasu. Ale zapominałam o czasie, który muszę poświęcić na sam dojazd, jak i później powrót do mojego aktualnego mieszkania – więc z tych dwóch dni robiło się takie, powiedzmy, półtora. Nie jest to niesamowicie duża ilość czasu, zwłaszcza gdy punktem obowiązkowym jest odwidzenie babć.
There were several times when I “packed” three meetings in a day, which eventually ended with the words “sorry, but I already have to go to another meeting” and fatigue, because after all, I was spending the whole day out. Plus, there is the guilt that I didn't spend enough time with this friend, and with this friend I didn't have time to meet at all.
Kilka razy zdarzyło mi się „upchnąć” trzy spotkania w ciągu dnia, co ostatecznie kończyło się słowami „przepraszam, ale muszę już iść na kolejne spotkanie” i zmęczeniem, bo przecież cały dzień poza domem. Plus do tego dochodzi poczucie winy, że tej przyjaciółce nie poświęciłam wystarczająco dużo czasu, a z tą koleżanką w ogóle nie miałam czasu się spotkać.
After a few such exhausting weekends, I came to the conclusion that it's pointless, and however it sounds - I have to choose who I want to meet with. I don't like this tactic, because you can always accuse of “favoring people,” but when you only have those two days, it's hard to make time for everyone.
Po kilku takich wyczerpujących weekendach doszłam do wniosku, że to bez sensu, i jakkolwiek to nie zabrzmi – muszę wybierać z kim chcę się spotkać. Nie podoba mi się ta taktyka, bo zawsze można zarzucić „faworyzowanie osób”, ale gdy ma się tylko te dwa dni, to ciężko jest każdemu poświęcić czas.
Now that I live abroad, my situation is a little more complicated. I don't come as often, so it's even more difficult to see all my friends. Nevertheless, I try to see as many people as possible—my grandmothers are an invariable, constant highlight—but I don't always succeed.
Teraz, gdy mieszkam za granicą, sytuacja jest trochę bardziej skomplikowana, bo nie przyjeżdżam tak często, więc tym bardziej trudno jest „oblecieć” wszystkich znajomych. Mimo wszystko staram się zobaczyć jak najwięcej osób – moje babcie to niezmienny, stały punkt programu – ale nie zawsze się udaje.
I end today's post with a small appeal, but also a question. The appeal is to all those whose friends have left the hometown - all sorts of words/phrases “it's a pity you came for such a short time” or “it's a pity you have to go now” are not the best message and often create guilt (or at least that's how it works for me). A better option would be to say “thank you for finding the time! I'm glad we could meet”. Don't take this the wrong way - it's not a criticism, just a suggestion that it can be expressed differently.
And for those in the same situation, here is the question: what is your strategy for such short visits to your hometown? I'm curious how you guys organize your time!
Dzisiejszy post kończę małym apelem, ale i pytaniem. Apel jest do tych wszystkich, których przyjaciele wyjechali za granicę – wszelkiego rodzaju słowa/zdania „szkoda, że przyjechałaś/łeś na tak krótko” albo „szkoda, że już musisz iść” nie są najlepszym komunikatem i często wywołują poczucie winy (a przynajmniej tak to działa u mnie). Lepszym wyjściem byłoby powiedzieć „dziękuję, ze znalazłaś/łeś czas! Cieszę się, że mogliśmy się spotkać”. Nie odbierzcie tego źle – to nie krytyka, tylko sugestia, że można to wyrazić inaczej.
A pytanie mam do tych, co są w tej samej sytuacji – jaką wy macie strategię na takie krótkie przyjazdy do rodzinnego miasta? Jestem ciekawa, jak wy sobie organizujecie czas!
with love
Basia
