letters

Saturday, March 27, 2021

A letter to my past self


It’s been already a year since this whole situation started and the sentence “last year I was going back home/ I was sitting in the train/ I was on quarantine…” comes to my mind very often. Those persistent thoughts come again and again and so instead of rejecting them, I decided to analyze them. I realized that some things had changed in comparison to last year – my attitude, my emotionality, and my mind. That’s why I decided to write a letter to myself, but not to my FUTURE self, but to my PAST self. A letter about things that I would like to know last year, which could have helped me.

Mija rok od początku wszystkich tych wydarzeń, a zdanie „rok temu byłam/wracałam/siedziałam…” coraz częściej pojawia się w mojej głowie. Te nurtujące myśli powracają jak bumerang, więc zamiast je odrzucać, postanowiłam zastanowić się nad nimi i je przeanalizować. Doszłam do wniosku, że parę rzeczy się zmieniło – moje nastawienie, emocjonalność i przemyślenia na temat sytuacji, w której trwamy od roku. W związku z tym stwierdziłam, że napiszę list do siebie, ale nie do Basi z PRZYszłości, jak to zwykle bywa, tylko do Basi z PRZEszłości. Dokładniej rzecz ujmując, napiszę o tym, co chciałabym wiedzieć rok temu.

Dear Basia,
the situation that you live in right now is a global issue. It affects every one of us. I know you feel very lonely and the fact that we all have to overcome it and go through this process doesn’t exist for you right now, but please, believe me, you’re not alone.

I know you feel overwhelmed and every next day becomes with a little hope that maybe everything is over. But the reality doesn’t change at all. Take a deep breath and give yourself time. Let yourself feel everything you have inside – sadness, anger, and sorrow. But also let those emotions go away, don’t keep them forever.

I know you need closeness, but you can’t find it right now. Try to look for it inside of you. Or ask for help. You are surrounded by lots of amazing people who are here to help you to overcome all that stuff. Let yourself be helped because it’s too hard to be alone with this emotional baggage.

I know the level of irritation gets higher and higher, the desperate need for change and assurance doesn’t give you peace of mind, and the researches for answers last forever. But please, let it go. Let go of this pressure and breathe. In the calmest way, you can.

I know you have the feeling that everything goes wrong, doesn’t look like you wanted. But that’s not true. Maybe we can’t say that it’s just a tiny change in our lives but still, it’s not the end of the world. Try to look for things you can be grateful for – think about everything, even about those tiny little things. And tell yourself what you are grateful for every day until you feel really grateful.

Basia, I know that everything I said in this letter might be difficult to understand, but please believe me that it will help you and will cheer you up during hard days. Stay safe and brave.

Droga Basiu,
sytuacja, w której się znalazłaś, dotyczy każdej i każdego z nas. Dotyczy praktycznie całego świata. Wiem, że odczuwasz bardziej samotność, niż poczucie wspólnoty ze wszystkimi, którzy też to przeżywają, ale uwierz mi, że nie jesteś sama.

Wiem, że czujesz się przytłoczona, a każdy kolejny dzień zaczyna się od cichej nadziei, że może to wszystko minęło. Ale rzeczywistość uporczywie pozostaje taka sama. Weź głęboki wdech i daj sobie czas. Pozwól sobie na każdą emocję, którą odczuwasz – smutek, złość, gniew, żal. Ale pozwól każdej z nich odejść, nie trzymaj ich za długo w sobie.

Wiem, że potrzebujesz bliskości, ale nie potrafisz jej znaleźć. Spróbuj poszukać jej w sobie. Albo wyciągnij rękę po pomoc. Masz wokół siebie wiele osób, które pomogą Ci przetrwać trudny czas. Daj sobie pomóc, bo trudno jest samej nieść tak wielki bagaż emocji.

Wiem, że irytacja rośnie w Tobie z każdą chwilą, desperacka potrzeba zmiany i jakiegokolwiek zapewnienia nie daje Ci spokoju, a poszukiwania odpowiedzi zajmują Ci cały dzień. Ale odpuść, mówię szczerze, odpuść to napięcie i tę presję, i odetchnij. Najspokojniej, jak się da.

Wiem, że masz wrażenie, że wszystko się sypie, zawala, wywraca. Ale tak nie jest. Może nie jest to mała zmiana życiowa, ale nie jest też to koniec świata, tak jak Ci się wydaje. Poszukaj rzeczy, za które możesz być wdzięczna – pomyśl o wszystkim, nawet o drobnostkach. I codziennie powtarzaj to sobie jak mantrę, aż faktycznie poczujesz wdzięczność.

Basiu, wiem, że wszystko to, co Ci mówię, wydaje się kompletnie niezrozumiałe, ale uwierz mi, że to Ci pomoże i oszczędzi Ci wiele łez i trudnych dni. Trzymaj się dzielnie.

To be honest, I don’t know if it could have helped me or not, but what I can say now is that I would have felt much better knowing this at that moment. We all have good and bad days but no matter what days we have right now, let’s just find something beautiful and good that we can be grateful for.
Is there something I would like to tell you from last year? Write a letter? I leave you with this question and a reflection, how we feel after a year.

Przyznam szczerze, że nie wiem, czy takie słowa pomogłyby mi, czy nie, ale dzisiaj mogę powiedzieć, że byłoby mi znacznie lepiej, gdybym dostała taki list. Bywają lepsze i gorsze chwile, ale niezależnie od tego, jak jest teraz, poszukajmy czegoś dobrego, za co możemy być wdzięczni.
Czy jest coś, co chcielibyście powiedzieć sobie z przeszłości? Napisać list? Zostawiam Was z tym pytaniem i refleksją, jak to jest po roku.

with love
Basia



A letter to my past self

Saturday, March 27, 2021

Saturday, October 3, 2020

Handwriting and calligraphy


For as long as I remember I always loved handwriting and writing in general – in notebooks, in journals, diaries, calendars… I could give you a lot of more examples. I always prefered fountain pen then just a pen and every single time when I had to change the pen refill I did it with patience and solemnity, as if I carried a pen made with glass. This love for fountain pens I got after my father who was a huge pen lover and he had a great collection of them with a beautiful Mont Blanc which I use only for special occasions like wish cards or letters.

Odkąd pamiętam uwielbiam pisać – w zeszytach, pamiętnikach, dziennikach, kalendarzach… Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Zawsze wolałam pióra od długopisów, a każdy moment wymiany naboju celebrowałam z namaszczeniem, jakbym miała w ręce pióro ze szkła.
Tę miłość do piór mam chyba po moim tacie, który miał ich pokaźną kolekcję, a w niej najpiękniejszy Mont Blanc z pompką, który zostawiam na specjalne okazje, takie jak wypisywanie kartek z życzeniami czy pisanie listów.

I have the feeling that handwriting is less and less popular and it disappears with the development of the new technologies. The whole world gets digital – our grocery list is written on our phones, instead of writing a letter we write a message, instead of having a notebook for university we have our laptop to write notes on it. I’m not saying that everybody does this but this change to more digital world can be easily noticed.

Mam wrażenie, że pisanie ręczne powoli zanika, jako że cały świat staje się coraz bardziej zdigitalizowany – listę zakupów zapiszemy w notatkach w telefonie, zamiast listu wyślemy maila albo napiszemy smsa, zamiast ręcznych notatek mamy plik na laptopie. Nie mówię, że wszyscy tak robimy, jednak można zauważyć te zmiany w społeczeństwie.


When it comes to me, I still prefer handwriting and I have great fun with sending letters and postcards, writing a journal and making notes not on a laptop but on paper, and that’s why I decided to improve my skills and subscribe for a calligraphy workshop. This event was organised by Paperiada, a Polish graphic design studio which is created by Ada, who inspired me and made me fall in love with calligraphy. By the way, it was a funny story because I had wanted to participate in this workshop for like 2 years but every time when she organised it I couldn’t participate and finally I managed to take part in it after such a long time!

Ja natomiast nadal mam sentyment do ręcznego pisania, wysyłania listów i pocztówek, prowadzenia dziennika, czy robienia notatek na studia w zeszycie, dlatego postanowiłam rozwijać się w tym kierunku i zapisać na warsztaty z kaligrafii organizowane przez Paperiadę w Poznaniu. Paperiada jest studiem graficznym prowadzonym przez Adę, która zaraziła mnie swoją miłością do pięknego pisania i kaligrafii. Swoją drogą, z tymi warsztatami wiąże się śmieszna historia, bo wybierałam się na nie od dwóch lat i za każdym razem, kiedy Ada je organizowała, ja akurat nie mogłam wziąć w nich udziału, aż do teraz!

For four hours of said workshop I realized that calligraphy is not just a beautiful lettering but also a huge school of patience and perseverance – not every letter is easy to be written and an expression practice makes you master is really true here. I also thought about calligrapher profession that was never really popular but how precious it was and still can be! When I got back home after this workshop my mom told me that my great grandfather had been a professional calligrapher so now I’m continuing a family tradition with calligraphy and something that I’m treating as a new form of meditation and a passion was his profession.

Przez cztery godziny trwania warsztatów i nauki pisania każdej litery uświadomiłam sobie, że kaligrafia to nie tylko piękne literki, ale też ogromna szkoła cierpliwości i wytrwałości – nie każda literka była łatwa do napisania, a dojście do perfekcji wymaga dużo czasu i praktyki. Pomyślałam o zawodzie kaligrafa, który może nigdy nie był wielce popularny, ale jaki musiał być cenny!
Po powrocie dowiedziałam się, że nieświadomie kontynuuję tradycję rodzinną, bo mój pradziadek był kaligrafem i to, czym zajmował się na co dzień, ja traktuję jako nową pasję i formę medytacji.



I think that all of those craft professions are coming back because something which is handmade and not in bulk is much more precious and you can really see that work and a heart of creator in it. One of my visions for future is having a small business with handmade wish cards, in which I will use my new skills, I mean calligraphy. Maybe this idea is quite crazy but why not? As I wrote before – society changes and of course it uses a lot of new technologies on a daily basis but on the other hand I’m really motivated to learn more and one day write a wish card for my customer.

Myślę, że takie rzemieślnicze, tradycyjne zawody wracają powoli na rynek pracy, bo coś, co jest robione ręcznie, pojedynczo, a nie hurtowo, jest moim zdaniem cenniejsze i widać w tym pracę i serce twórcy. Jedną z moich wizji na przyszłość jest założenie działalności zajmującej się tworzeniem kartek okolicznościowych na zamówienie i wykorzystanie w niej mojej nowej umiejętności, czyli pisania kaligraficznie. Pomysł jest dość szalony i trochę niepewny, bo tak jak pisałam wcześniej – społeczeństwo się zmienia i korzysta głównie z form elektronicznych, ale z drugiej strony jestem zmotywowana do tego, by ćwiczyć kaligrafię i pewnego dnia wypisać urodzinową kartkę na zamówienie.

PS Special thanks to J. who is the author of all of those beautiful photos, check out her instagram!

with love
Basia


Handwriting and calligraphy

Saturday, October 3, 2020

Saturday, May 9, 2020

Private museum


Some time ago I started to read a book untitled “Ways of Seeing”, based on a BBC television series with the same title. Recently I’ve read a beautiful paragraph which inspired me to write today’s blogpost.

„Adults and children sometimes have boards in their bedrooms or living rooms on which they pin pieces of paper: letters snapshots, reproductions of paintings, newspaper cuttings, original drawings, postcards. On each of board all the images belong to the same language and all are more or less equal within it, because they have been chosen in a highly personal way to match and express the experience of the room’s inhibitant. Logically, those boards should replace museums." 

When I read this paragraph, I looked at my wall with photos, drawings, paper tea bags and postcards – my private museum. I decided to talk with you guys about my wall and also give you some inspiration to create your own one.

Jakiś czas temu zaczęłam czytać książkę Ways of Seeing, napisaną na podstawie serialu BBC o tym samym tytule. Natrafiłam ostatnio na bardzo ciekawy fragment, który zainspirował mnie do napisania dzisiejszego posta.

„Dorośli i dzieci mają czasami w pokojach albo salonach tablice, do których przypinają najróżniejsze rzeczy: listy, obrazki czy reprodukcje znanych obrazów, wycinki z gazet, rysunki, pocztówki. Na każdej takiej tablicy wszystkie elementy są dobrane według klucza i są z nim mniej lub bardziej zgodne, jako że zostały wybrane w bardzo osobisty sposób, tak by pasowały i oddawały indywidualne doświadczenia lokatora. Logicznie rzecz biorąc, te tablice powinny zastąpić muzea.”


Kiedy tylko przeczytałam ten fragment, od razu spojrzałam na moją ścianę zapełnioną zdjęciami, rysunkami, saszetkami po herbatach o ciekawych smakach i pocztówkami – moje prywatne muzeum. Postanowiłam podzielić się z Wami tym, jak ją tworzyłam i dać Wam garść inspiracji do stworzenia własnej.




I. Materials
First things first, think about what you would like to put on your board or wall – it can be cinema tickets, postcards from different parts of the world, your favourite quotes from books or movies, or simple their titles, drawings, reproductions of most popular paintings, cuttings from your favourite tea boxes or newspapers, photos or polaroid snapshots. There’s no limit, you can choose whatever you want. 

1. Materiały
Na początku najlepiej jest zastanowić się, co ma być powieszone – mogą to być bilety do kina, pocztówki z różnych zakątków świata, ulubione cytaty z książek czy filmów, albo same tytuły, rysunki, reprodukcje obrazów, wycinki z pudełek po herbatach czy gazet, wywołane zdjęcia lub zdjęcia z polarodia. Nie ma żadnych ograniczeń.




II. Form
After choosing what you would like to put, let’s think about a form – on my wall I have a mosaic of photos, drawings, tea bags and postcards.
It can be also a form of “map of thoughts”, or a twine hang on some nails and photos pined to it. It can be also a from of ordered pieces, put together in a systemized way. 

2. Forma
Po wybraniu materiałów trzeba pomyśleć o formie – u mnie jest to mozaika przeplatających się zdjęć, rysunków, saszetek po herbatach i pocztówek.
Może to być forma mapy myśli, rozprzestrzeniająca się na całą tablicę lub ścianę, sznurek zawieszony na gwoździach i przypięte do niego zdjęcia, pocztówki, obrazy itd. Może to też być forma kafelków ułożonych w usystematyzowany sposób.




III. Category vs hotchpotch
There is no right response here, because everybody has her/his personal vision of a private museum. You can create some categories which you will follow as you pin your chosen pieces – place for photos, place for drawings, place for postcards.
I’ve chosen a hotchpotch which I really like – every one piece of this puzzle remembers me some situations from my life – the place a photo was taken, the person with whom I drunk that tea or a moment when I got the letter. 

3. Kategoria vs misz-masz
Nie ma tu jednoznacznej odpowiedzi, bo każdy może mieć inną wizję swojego prywatnego muzeum. Można stworzyć kategorie i według nich tworzyć swoją ścianę – miejsce na zdjęcia, z opisem lub bez, miejsce na bilety do kina, miejsce na pocztówki itd.
U mnie jest to misz-masz, który bardzo mi odpowiada – każdy element tej układanki przypomina mi o innym wydarzeniu i skacząc wzrokiem z jednej rzeczy na drugą, wracam myślami do sytuacji, w której zostało zrobione dane zdjęcie, w której piłam konkretną herbatę, czy dostałam list.




IV. Everything all at once?
The last part – depending on a size of wall or a board, you can fill it all at once but you don’t need to. There is no sense in searching for a huge amount of photos to fill the wall or board – maybe in couple weeks you would have even more materials to pin?
My wall is being created since I moved to this flat, which means 5 years from now – with every year, holidays or school time, I had more and more stuff to pin on it and actually I still have a lot.
Give yourself time and fill your space with your experience on your own personal way!

4. Od razu całość?
Ostatnia sprawa – w zależności od wielkości powierzchni, która jest do dyspozycji, można ją od razu zagospodarować, ale nie trzeba. Nie ma sensu na siłę szukać dużej ilości zdjęć, by wypełnić całą ścianę – może za kilka tygodni okazałoby się, że mamy kolejną partię materiałów do przyklejenia?
Moja ściana była tworzona odkąd wprowadziłam się do tego mieszkania, czyli od 5 lat – z każdym kolejnym rokiem, wakacjami, czasem w szkole, przybywało coraz więcej nowych wspomnień i rzeczy, które mogłam na niej powiesić, i ciągle ich przybywa.
Dajcie sobie czas i na spokojnie zapełniajcie przestrzeń Waszym doświadczeniem na swój niepowtarzalny sposób!

When you did it, go back to this quote that I mentioned in the beginning and look at your board or wall once again – this is your private museum.
Let me know in a comment what you have there and what it is filled with!

Gdy już zapełnicie przestrzeń to wróćcie do tego fragmentu, który przytoczyłam na początku i jeszcze raz spójrzcie na swoją ścianę czy tablicę – to Wasze prywatne muzeum.
Dajcie znać w komentarzu, co w nim jest i co je wypełnia!


Lastly I would like to invite you to visit my private museum – with my lovely friend Yiseul I created a little video [you can fin it here] for you so you can see all the stuff that I have on my wall.
Special thanks to Yiseul who helped me in this little project! You can find her on instagram and also on YouTube!

Na koniec chciałabym Was zaprosić do mojego muzeum – razem z moją przyjaciółką Yiseul stworzyłam dla Was filmik [znajdziecie go tutaj], w którym możecie zobaczyć moją ścianę zarówno z bliska jak i z daleka.
Dziękuję Yiseul, która zgodziła się pomóc mi w realizacji tego projektu! Możecie ją znaleźć w kilku miejscach – na instagramie i na YouTubie!


with love
Basia

Private museum

Saturday, May 9, 2020

© Primineers. Design by FCD.