future

Saturday, September 26, 2020

Q&A for six months!

Today's blogpost is divided into two parts – first one is in English, the second one is in Polish. I hope that's gonna make it easier to read the whole text :)

Dzisiejszy post jest podzielony na dwie części  pierwsza jest po angielsku, druga po polsku, znajduje się poniżej. Mam nadzieję, że to ułatwi wam lekturę :) 

1. What’s the most difficult thing in blogging?
Maybe the systematic way of working – to have content on time and not making it on Friday evening. And also creating ideas for new blogposts, sometimes I feel like I have nothing to say but I’m working on it and helping myself with a list of topics that I can mention on my blog.

2. When do you feel the most productive?
I think that I have my highest productivity after my first coffee so it’s at about 11AM. This is the moment when I try to make all of the stuff which I have to concentrate on.

3. Do you think that your studies will be helpful and useful for your job in the future? Or your job will be totally different and will have nothing in common with your studies?
Well it depends – if I work in a chemical laboratory, the knowledge I get on studies will be necessary for me to get this job. But if I work in a café or in gastronomy in general, this chemical knowledge won’t be very important for me.

4. What was your favorite subject in the high school?
Definitelly biology! Especially when we learned about human body and all the processes in organs. It was so intriguing for me that we learned about those processes separately because I knew that they all happen simulatively. Apart from that our teacher always gave us some nice interesting facts about nature and it inspired me to search more on my own and get to know other facts that we would never think about.

5. What books do you recommend for autumn evenings?
While thinking about this question I decided to give you three recommendations. First one is The Shadow of Wind, which I read two years ago, but I still keep it in my mind and treat it as a book which changes your mind and heart. Barcelona can hide a lot of mysteries, which we can discover with the main character and find the truth. The second book I would like to share are the Tom Hanks’s Stories that I’ve read a year ago – light and nice book for cosy evenings. And the last one I’m gonna show you is my favorite book from my childhood, which is called Harriet and the cherry pie. It’s a very beautiful story about little girl and her adventures in the bakery. There are also some nice recipes to try, perfect for the autumn weather.

6. Who was the best teacher you have had and why?
It was a choreographer who prepared me for my final exam and performance in the ballet school. She showed me that I was much stronger than I had thought and I had a lot of energy in my bones, I just needed to wake it up and let it flow in my body. I will never forget that day when I was on the stage dancing and showing myself my inner power.

7. How to meet other people and create new relationships?
Well, I’m going to share with you my experience – I’m a talkative person so basically I always strat a conversation. I love those small talks in restaurants with waitresses or in coffee shops with baristas so I would recommend doing the same. Also it’s a good idea to meet people on events like concerts, workshops or food festivals where people have something in common with us. You can ask somebody if the concert was nice, or what they decided to eat and in which foodtruck or what they recommend to see in the museum after exhibitions. It’s about overcoming this fear of making the first step and saying hi, then everything becomes easy!

8. What would you say to yourself 5 years ago?
I think that I would say to myself that everything is for people so no matter what I would like to do, it only depends on me if I want to do it or not. Also I was (and I still am) a person who stresses a lot so I would say that I need to work on a method to relax and calm down so I can manage every single stressful situation. And the last thing would be to change the word must into want and can.
`

9. Why did you create this blog?
The idea of it came to me while being on Erasmus  at that moment I already had a small group on Facebook called PosiTVty where I was sharing some texts but only in Polish. On Erasmus I met a lot of international people but I couldn’t share with them those texts as they didn’t speak Polish. I had two options - translate everything that I had posted in the group and start to write also in English or create a new place where I would write in both languages. Finally, as you may remember, I created this blog on the 21st of March, the first day of spring!

10. How do you think the virus will reshape tomorrow’s world?

I think that we will become more conscious about our life, plans and future. This situation showed us the instability of everything around us and how it can change really fast for 180 degrees. Also I think that everybody has noticed that free time depends on us and not on how full our schedule is. For those couple of months when we were at home, we still didn’t have enough time to do some stuff that must have been done in the house. Everybody had a great lesson about productivity and letting go. And the last thing is relationships and loneliness – people who live alone realized that having another person in life or just seeing friends is important and sometimes necessary to stay positive and people who live in relationship sometimes need to have a moment just for themselves and stay alone. Everything needs to be balanced.

11. Which person inspires you the most?
This question made me think for a long time. I don’t have just one person who inspires me but a little bit more. What’s interesting, all of those people are women. Women who are strong and no matter what’s going on in their life, they always manage with every obstacle. They create, they build their own business, they share their strengths and they teach others showing their experiences. Most of them are my friends so I can be very close to them and get inspired literally immediately. Thanks to them I build my self-confidence, I work on my weaknesses and turn them into my strengths, I start to believe in myself and fight with the fear of not being enough. Those women help me to become a better person.

12. What was the happiest time/moment in your life (so far) and why?
I think that the happiest moment in my life was when during a party for my eighteenth birthday my sister showed us a little movie made for this special occasion. I had tears of joy in my eyes. It was much more than just beautiful and I still watch it from time to time.

13. What’s the common points that your besties have?
Most of them are introverts, while I am really energetic and extrovert person. They usually help me to calm down and to have distance between me and my problems. And also all of them are my partners in the kitchen because we always cook together! Or I cook for them.

14. What kind of content do you want to make and share? What’s the mission of your content?
Basically I would like to inspire others, to create a place where you can find whatever you like – some nice recipes for every single meal, some ideas for interiors, decorations, some chit-chat talks about everyday life but also some important and more difficult topics. I would like to be a good partner for your coffee break and give you something interesting, inspiring, and making you think but not in a way that you feel depressed, unhappy or exhausted. Simply I would like to inspire you with what I’m inspired by.

15. What’s your favorite way to relax?
My favorite way to relax is baking or cooking in general, it always makes me feel really calm and relaxed. Also last Sunday I participated in a workshop of calligraphy writing and it made me feel like I was meditating. The third and I think the best way for me to relax is spending time with my friends!

16. If you could be any animal which would it be and why?
I think that I would be a cat, the black one with white socks. I am a huge cat lover and maybe that’s why I would be one of them. They are mysterious and not so easy to understand, sometimes they act in totally different ways that we expect them to. They are really interesting to me!

17. Would you rather travel back in time or see the future?
That’s a very nice question! Maybe travel back in time as I’m quite a sentimental person. I would love to go back to some situations to feel it once again. Or maybe more than just once. I think that if I could see the future, I wouldn’t have this surprise what the coming day can bring to my life because I would already know it so traveling back in time seems more interesting to me.

Thank you very much for asking me those questions! It was a great fun for me to answer them and I hope you also had fun while reading it :)

1. Co się dla Ciebie okazało najtrudniejsze w blogowaniu?
Najtrudniejsza była systematyczność i wypracowanie metody tworzenia, by nie robić tego na siłę. Czasami doskwiera mi też brak weny i taka myśl, że nie mam nic do opowiedzenia, ale z tym staram się walczyć i pomagać sobie awaryjną listą tematów do podjęcia.

2. O jakiej porze dnia jesteś najbardziej produktywna?

Najbardziej produktywnym momentem w ciągu dnia jest chwila po wypiciu kawy, czyli po 11:00. Wtedy zazwyczaj zabieram się za te rzeczy, które wymagają ode mnie najwięcej skupienia.

3. Czy myślisz, że wiedza, którą teraz otrzymujesz na studiach przyda Ci się w przyszłości lub w przyszłym zawodzie? Czy może okaże się, że będziesz robić coś zupełnie innego?

To jest bardzo ciekawe pytanie, bo mam wiele wizji swojej przyszłości. Jeśli postanowię pracować w laboratorium chemicznym, to wiedza ze studiów będzie wręcz niezbędna. Jednak w moich myślach jest jeszcze pomysł na otwarcie własnej kawiarni, a w tym przypadku to, czego się uczę na studiach zupełnie mi się nie przyda, bo technologia chemiczna ma raczej mało wspólnego z pieczeniem ciast czy gotowaniem owsianki.

4. Jaki był twój ulubiony przedmiot w liceum?
Moim ulubionym przedmiotem była biologia, zwłaszcza gdy zaczęliśmy omawiać tematy związane z człowiekiem i jego anatomią – fascynowało mnie to, że opisywaliśmy procesy każdego z układów oddzielnie, a przecież w organizmie dzieją się one symultanicznie. Poza tym, nasza nauczycielka zazwyczaj zaskakiwała nas jakimiś ciekawostkami ze świata natury, co zawsze mnie intrygowało i inspirowało do odkrywania jeszcze większej ilości przyrodniczych niespodzianek.

5. Jakie książki polecasz na jesienne wieczory?

Zastanawiając się nad tym pytaniem, doszłam do wniosku, że zaproponuję książki trzech kategorii. Na pierwszy ogień idzie Cień Wiatru, czyli książka, którą przeczytałam dwa lata temu, a którą nadal mam zapisaną w pamięci jako jedną z tych, które pozostawiają po sobie ślad w charakterze czytelnika. Barcelona skrywa w sobie wiele tajemnic, które można odkryć wraz z głównym bohaterem Danielem. Druga książka to zbiór opowiadań, które przeczytałam rok temu, autorstwa Toma Hanksa – dla mnie była to przyjemna lektura, dająca mi chwilę na zatrzymanie się i zastanowienie. Idealnie nadaje się do wieczorów pod kocykiem z wielkim kubkiem gorącej herbaty czy czekolady. Ostatnią książkę polecam z sentymentu – Cukiernia pod pierożkiem z wiśniami to książka mojego dzieciństwa. Piękna historia jest okraszona niezwykłymi ilustracjami, a do tego można znaleźć tam przepisy na parę pyszności idealnie nadających się na niedzielne jesienne popołudnie.

6. Kto był Twoim najlepszym nauczycielem i dlaczego?
Moim najlepszym nauczycielem była choreografka przygotowująca mnie do dyplomu w szkole baletowej – pomogła mi przygotować się do występu i pokazała mi, że drzemie we mnie niewyobrażalna siła i energia, które wystarczy tylko obudzić i pozwolić działać. Nigdy nie zapomnę tego dnia, kiedy na scenie sama sobie pokazałam, jak wiele potrafię.

7. Jak poznawać nowych ludzi?
Odpowiem z własnego doświadczenia – najlepiej jest zagadywać. Ja tak robię w kawiarniach, zwłaszcza wtedy, gdy kelnerka lub barista pytają, czy smakuje mi ciasto, czy kawa jest dobra i tak dalej. Można też iść na różne wydarzenia, na których możemy spotkać osoby z podobnymi zainteresowaniami. W takich sytuacjach mamy już gotowy temat do rozmowy – można zapytać o wrażenia po koncercie czy spektaklu, o ulubiony obraz po obejściu wystawy w muzeum, czy o ulubioną literkę po warsztatach z kaligrafii. W sumie najważniejsze jest to, żeby się przełamać i zagadać, a rozmowa sama się potoczy. Inną opcją jest internet, ale ja jestem wyznawczynią klasyki i spotkań w realu.

8. Co powiedziałabyś sobie sprzed 5 lat?
Myślę, że przede wszystkim powiedziałabym sobie, że wszystko jest dla ludzi, niezależnie od dziedziny życia, o jakiej bym pomyślała. Z tego, co pamiętam, byłam (i czasem nadal jestem) mocno stresującą się osobą, więc powiedziałabym sobie, że muszę wypracować metodę, która pomoże mi w trudnych sytuacjach uspokoić emocje. I na pewno powiedziałabym sobie, że mogę odpuścić i odetchnąć, i powinnam zamienić muszę na chcę i mogę.



9. Dlaczego postanowiłaś stworzyć bloga?
Pomysł na bloga urodził się, kiedy byłam na Erasmusie – już wtedy miałam na Facebooku małą grupę, która nazywała się
PosiTVty, gdzie publikowałam krótkie teksty dwa razy w tygodniu, jednak tam publikowałam tylko po polsku. Nie mogłam dodawać do grupy anglojęzycznych osób, które poznawałam. Wiedziałam, że musiałabym zacząć pisać wszystko także po angielsku i przetłumaczyć wcześniejsze posty albo stworzyć coś nowego – stronę, grupę, bloga (?), na którym od początku byłyby też teksty po angielsku. Ostatecznie, wraz z pierwszym dniem wiosny, utworzyłam tego bloga, gdzie każdy bez względu na język może przeczytać to, co wrzucam i czym się dzielę.

10. Jak myślisz, co zmieni wirus w nowej rzeczywistości?
Myślę, że staniemy się bardziej świadomi tego, co się dzieje dookoła nas. Ta sytuacja pokazała niestabilność i niepewność naszych planów, że wszystko może się zmienić o 180 stopni w jedną chwilę. Myślę też, że każdy doszedł do wniosku, że ilość wolnego czasu zależy od nas, a nie od tego, jak bardzo mamy zapełniony grafik. Podczas tych paru miesięcy spędzonych w domu nadal nie zrobiliśmy czegoś, co miało być zrobione i skończone. Każdy z nas odbył swoją lekcję produktywności i odpuszczania. Ostatnia rzecz, o której myślę, to relacje i samotność – ci, którzy żyją samotnie zauważyli, że mimo wszystko potrzebują bliskości drugiej osoby albo po prostu towarzystwa. Z kolei ci, którzy żyją na co dzień z drugą osobą zdali sobie sprawę z tego, jak ważna jest też przestrzeń prywatna i chwila dla samego siebie. Każdy potrzebuje balansu.

11. Kto najbardziej Ciebie inspiruje?
Odpowiedź na to pytanie zajęła mi dużo czasu, bo nie wiedziałam, jak do niej podejść. Doszłam do wniosku, że tak naprawdę nie mam jednej osoby, która mnie inspiruje, mam ich trochę więcej. Co ciekawe, są to same kobiety. Kobiety, które są silne i niezależnie od tego, co się dzieje w ich życiu potrafią poradzić sobie z każdą przeszkodą. Tworzą, działają, budują swoje marki czy biznesy, dzielą się swoimi mocnymi strunami i uczą przez swoje doświadczenie. Większość z nich znam osobiście, więc mogę czerpać i inspirować się niemal codziennie. Dzięki nim sama buduję swoją pewność siebie, pracuję nad słabościami i zmieniam je w swoje mocne strony, zaczynam wierzyć w siebie i walczyć ze strachem, że nie jestem wystarczająco dobra. Wszystkie te kobiety pomagają mi stawać się lepszą i silniejszą osobą.

12. Kiedy czułaś się najbardziej szczęśliwa? Czy był taki moment w Twoim życiu?
Myślę, że takim momentem były moje osiemnaste urodziny, kiedy podczas imprezy moja siostra pokazała nam filmik, który specjalnie stworzyła na tę okazję. Miałam w oczach łzy wzruszenia. Brakowało mi słów by opisać to, co czułam w tamtym momencie. Nadal lubię wracać do tego filmiku i oglądać go od czasu do czasu – zawsze ze łzami w oczach i uśmiechem na twarzy.

13. J
akie są cechy wspólne twoich najlepszych przyjaciół?
Większość z nich jest introwertykami, jako że ja jestem ekstrawertyczną i bardzo energiczną osobą. Często pomagają mi uspokoić buzujące we mnie emocje i złapać dystans do świata i moich problemów. I oczywiście wszyscy są towarzyszami moich kuchennych eksperymentów, bo zawsze z nimi gotuję! Albo ja gotuję dla nich. 

14. Co chciałabyś zamieszczać na swoim blogu? Jaka jest jego misja?
Generalnie chciałabym inspirować innych, stworzyć przestrzeń, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie – trochę przepisów na różne pyszności, trochę inspiracji na wnętrza, czy dekoracje, trochę luźnych rozmów i trochę tych bardziej poważnych na istotne tematy. Chciałabym być towarzyszem porannej czy popołudniowej kawy i zaproponować coś ciekawego, inspirującego i zachęcić do refleksji, ale bez przygniatania jakimś trudnym tematem, po którym czytelnik zapada się w smutek, żal, czy czuje zmęczenie. Chcę dzielić się tym, co mnie samą inspiruje, po prostu.

15. Jaka jest Twoja ulubiona forma relaksu?
Na pewno jest nią gotowanie i pieczenie, bo to zawsze sprawia, że mogę się oderwać od rzeczy zaprzątających mi umysł i skupić się na czymś innym. W zeszłą niedzielę brałam udział w warsztatach z kaligrafii i te cztery godziny ręcznego pisania i skupienia sprawiły, że czułam się tak, jakbym medytowała. Trzecia rzecz, to po prostu spotkania z przyjaciółmi, na których zawsze zostawiam codzienność, prace i obowiązki za sobą, i pozwalam mojemu umysłowi zrelaksować się!

16. Gdybyś była zwierzęciem, to jakim byś była i dlaczego?

Myślę, że byłabym czarnym kotem z białymi skarpetkami. Jestem ogromną kociarą i chyba dlatego chciałabym być właśnie nim. Koty zawsze wydawały mi się takie tajemnicze, chodzące swoimi drogami, zupełnie nieoczywiste i czasem reagujące w sposób, którego byśmy się w ogóle nie spodziewali.

17. Wolałabyś wrócić do przeszłości czy zobaczyć przyszłość?
To jest bardzo ciekawe pytanie! Chyba wolałabym wrócić do przeszłości, jako że jestem sentymentalistką i lubię wracać do tego, co było, żeby móc poczuć i przeżyć to wszystko jeszcze raz. Albo więcej razy. Gdybym zobaczyła przyszłość, nie miałabym niespodzianki z tego, co przyniesie mi nowy dzień, bo wszystko już bym wiedziała. Dlatego podróż do przeszłości bardziej mi odpowiada.

Dziękuję wam za zadanie mi tych ciekawych pytań! świetnie się bawiłam odpowiadając na każde z nich, mam nadzieję, że wy też czytając tego posta.

with love
Basia

Q&A for six months!

Saturday, September 26, 2020

Saturday, August 29, 2020

Dreams or plans?

Yesterday I said to myself “a year ago I started an amazing journey to France, the beginning of my Erasmus adventure.” Some time ago I wrote a bunch of thoughts about this international exchange, which you can find here. In that blogpost I decided to share with you guys what I had learned on Erasmus, my experience and some life lessons. Today Erasmus gonna be just an inspiration for something different.
Erasmus was my new year resolution, a dream for 2019. A dream, which I wanted to be achieved and I was really determined to make it true. A dream which became a real plan, with to do lists for every week that must have been done.

Wczoraj minął rok od mojego wyjazdu do Francji – początku wielkiej przygody, jaką był dla mnie. 
Erasmus. Jakiś czas temu zebrałam wszystkie myśli dotyczące tej wymiany, możecie poczytać o nich tutaj. W tamtym poście skoncentrowałam się na tym, czego się nauczyłam, co przeżyłam i jakie zdobyłam doświadczenie. Dzisiaj poruszę trochę inny temat związany z moją wymianą. 
Erasmus był moim postanowieniem noworocznym, marzeniem na 2019 rok. Marzeniem, które chciałam zrealizować i które stało się planem z wypunktowanymi konkretnymi krokami.

I have the feeling that a word dream is seen as a word describing something hard, difficult to make happen, something for the future but actually not real. Don’t get me wrong, I don’t want to say that dreams like having a family or a big house, which are actually plans for the future, are bad or have no sense. Absolutely not!
I’m thinking about those kind of dreams which just need to be “pushed forward” to come true – they can be achieved if we make a plan of their step by step realization. I noticed that if we call them dreams, we start to think about them in a way that they will never come true. That’s why we don’t really care about them and leave them for some day in the future. But actually we can do something like a small step which will push us forward to make those dreams come true.

Mam wrażenie, że czasami słowo marzenie jest postrzegane jako opisujące coś trudnego do zrealizowania, albo po prostu odległego. Nie zrozumcie mnie źle – nie chcę powiedzieć, że takie marzenia, jak posiadanie rodziny czy wielkiego domu, które siłą rzeczy są jakoś oddalone w czasie, zwłaszcza kiedy tworzymy je jako dzieci lub nastolatkowie, są złe lub bezsensowne. Absolutnie nie!
Myślę raczej o takich marzeniach, których spełnienie wymagałoby rozplanowania poszczególnych kroków, które przybliżałyby nas do celu – nazywając je marzeniami, odkładamy ich realizację na wieczne „potem”, nawet jeśli już kolejnego dnia moglibyśmy zrobić mały krok w jej kierunku. 



Probably each one of us heard once those wishes of making our dreams come true for birthday or Christmas. Well, it’s normal, dreams are something which make our life more special, more joyful and just happier (that’s my opinion!), so those wishes are actually one of the most beautiful things we can hear. But instead of really thinking about making them come true, we don’t treat it seriously – make them come true! Okay, thanks, but how? I can’t go on a world trip tomorrow, just like this, I won’t build a family house in a week, I can’t open a coffee shop just on my own, I won’t have a business without any difficulties in a process of creating it. Well, yes, that’s obvious that we can’t create anything right now but we can do something which brings us closer to our dream.

Pewnie każdemu nie raz zdarzyło się usłyszeć urodzinowe życzenia „spełnienia marzeń”. Nic dziwnego, w końcu marzenia są tym, co napędza nasze życie, więc takie życzenia to najcudowniejsza rzecz, jaką możemy usłyszeć. Jednak wydaje mi się, że czasem nie traktujemy ich poważnie – spełniaj marzenia, no dobra, ale jak? Podróży dookoła świata nie zorganizuję z dnia na dzień, rodziny nie założę w tydzień, domu nie wybuduję w jedną noc, kawiarnia nie otworzy się sama, a do rozkręcenia własnego biznesu prowadzi skomplikowana droga. Owszem, nie wszystko da się załatwić od razu, ale zawsze można zrobić coś, co w nawet małym stopniu przybliży nas do realizacji danego marzenia.


There is a special exercise which helps to plan achieving a goal. First we need to ask ourselves, where we would like to be in 10 years? Or how our life will look like? The second question is about action – what is necessary to be done in 5 years so in 10 years we will achieve our goal? In the next questions we just change the time distance – in 2 years, in 1 year, in half o a year, in 1 month, today – what we can do today so in 10 years we will achieve our goal? While asking those question we can realize that actually there is something we can do today which will bring us closer to our goal.

Jest takie ćwiczenie, które ułatwia rozplanowanie drogi do wymarzonego celu. Na początku zadajemy 
sobie pytanie, gdzie chcielibyśmy być za dziesięć lat? Albo jak wyobrażamy sobie wtedy nasze życie? Drugie pytanie odnosi się już do działania – gdzie i co musielibyśmy robić za pięć lat, żeby za kolejne pięć być w upragnionym celu? W następnych pytaniach zmienia się tylko kwestia czasu – za dwa lata, za rok, pół roku, miesiąc, aż do dnia dzisiejszego – co musielibyśmy zrobić dzisiaj, co pozwoliłoby nam zbliżyć się do celu, którym jest posiadanie za dziesięć lat życia opisanego przy pierwszym pytaniu. Nagle okazuje się, że już dzisiaj możemy zrobić coś małego, co będzie pierwszym krokiem do spełnienia marzenia. 

So let’s treat this blogpost as a kick of motivation! What’s on your list of dreams? Try to do the exercise described above, make sure you answer those question in a very detailed way. Don’t let yourself give up, all of your dreams can come true, even those crazy ones!

Niech ten dzisiejszy post zmotywuje Was do działania – co jest na Waszej liście marzeń? Zróbcie to ćwiczenie opisane powyżej, zadajcie sobie te pytania i postarajcie się na nie odpowiedzieć jak najbardziej szczegółowo. Nie dajcie się zniechęcić, nawet te najbardziej szalone pomysły mogą ujrzeć światło dzienne! 

What’s on my list? Well, actually a lot, some of them are crazy, the rest is quite real. But each one of them has already a plan to be achieved.

Jakie marzenia są na mojej liście? Na pewno jest ich więcej niż jedno, część jest trochę szalona, inne są całkiem realne. I przy każdym mam już gotowy plan działania.



with love
Basia

Dreams or plans?

Saturday, August 29, 2020

Saturday, June 13, 2020

Our generation


Scrolling through social media you can easily notice that some people don’t have a “typical” job. By saying that I mean influencers, YouTubers and bloggers but also owners of businesses like handmade beauty products, ethical clothes or vegan candles, to name a few.

Przeglądając social media, nieraz można natknąć się na osoby, które nie wykonują „typowej” pracy. Influencer na instagramie, właściciel firmy szyjącej wielorazowe woreczki na owoce i warzywa, bloger, animator warsztatów kaligrafii… Takich „nietypowych” zawodów jest już całkiem sporo i ciągle powstają nowe. 

This kind of a job is not as sure and for older adults it can be just a funny hobby but not a real way to earn money. That generation grew up with a simple scheme school-studies-work, where the last element is highly influenced by the faculty of studies. Beside the plan A there’s also plan B or even plan C, just in case.

Taka praca jest nieoczywista i z perspektywy naszych rodziców, nie obiecuje zbyt wiele. Ich pokolenie wyrosło na schemacie szkoła-studia-praca, gdzie ostatni element jest związany z wybranym kierunkiem studiów, a na wszelki wypadek stworzony jest plan b oraz c. 


This rational way of thinking about the future was also given to the next generation which grew up while the internet and all the social media were created and developed. Millenials and the generation Z had the first contact with some new technologies and started to think in a different way – that the internet can be considered as a place to work and to create.

To racjonalne podejście do wyboru zawodu zostało też przekazane kolejnemu pokoleniu, które zaczynało żyć w świecie nowych technologii i prężnie rozwijających się social mediów. Milenialsi i wczesne pokolenie Z miało już styczność z tworzącymi się platformami, które zaczęły oferować coś więcej, niż tylko przekazywanie treści. Z czasem okazało się, że można zarabiać mając konto na YouTubie, mieć sponsorów na blogu i nawiązywać współprace z różnymi firmami, nawet tymi spoza branży. 

The generation which appeared after Millennials had already all those social medias in their everyday life. Being a blogger or a YouTuber is considered as a normal work for them, but sometimes they don’t think about how much effort and how much time it is needed to create such a strong position in social media.

Kolejne pokolenie wychowało się w świecie, w którym internet stał się stałym elementem codzienności. Dla jego przedstawicieli praca w internecie jest czymś całkowicie normalnym, ale czasem nie zdają sobie sprawy z tego, ile energii oraz czasu trzeba poświęcić na stworzenie wystarczająco silnej pozycji w social mediach. 


Millennials get some knowledge from those two generations – from the earlier one they learned how to plan the future, how to think in a rational way and why it is so important to have more than just plan A. From the next generation they learned how to be open for the new jobs created on the internet. Mixing those two lessons millennials create the whole plan how to become a blogger, how to improve their site or their YouTube channel and how to build their society on the internet.

Milenialsi i wczesne pokolenie Z czerpią naukę zarówno z wcześniejszego, jak i późniejszego pokolenia – od jednego uczą się racjonalnego podejścia do tworzenia planów na przyszłość, od drugiego otwartości na nowinki. W rezultacie praca blogera, czy zakładanie własnej firmy lub marki z nietuzinkowym pomysłem, jest dogłębnie przemyślane i rozplanowane, a w zanadrzu są dodatkowe plany. 

Why am I talking about that? Because I think that every single idea for business can become a plan for the future. If we don’t try to do something with our idea, we won’t know if it is good or bad. When I’m thinking about my future I have more than one vision: having a job in a chemical laboratory, opening my own bakery or coffee shop, creating a business with wish cards or a magazine about lifestyle…

Dlaczego o tym mówię? Ponieważ uważam, że każdy pomysł na biznes może okazać się pomysłem na życie. Dopóki nie podejmiemy konkretnego działania w danym kierunku, nie dowiemy się, czy ma sens czy nie. Kiedy myślę o swojej przyszłości, mam kilka wizji i każda jest dla mnie możliwa do zrealizowania: praca w laboratorium chemicznym, otworzenie własnej kawiarni, firma z kartkami życzeniowymi, stworzenie czasopisma… 


While writing this post I decided to ask my two friends whose plans for the future, even though they are not so sure yet, are really amazing. Here we go with some inspirational stuff!

Pisząc ten post postanowiłam poprosić dwie znane mi osoby, których pomysły na działalność nie należą do typowych. Obie odpowiedziały na kilka moich pytań i podzieliły się swoimi doświadczeniami.


Daria, 20 | founder of derancholie.blogspot.com
Daria, 20 | autorka bloga derancholie.blogspot.com

Ever since I was a little girl, I have loved documenting my life - both on paper and by taking photos. Now that I look back on those days, I can see that launching a blog was only a matter of time. The website has been evolving through the years, the name, layout and posted content have all been changing until I finally found what was right for me. I figured out what I love writing about the most, what kind of aesthetics makes my heart tick and what message I want to send through my posts. It’s safe to say that when I have was growing up, so was my blog :)

Pamiętam że odkąd byłam dzieckiem zawsze lubiłam dokumentować swój dzień, czy to pisząc w pamiętniku, czy robiąc zdjęcia, więc z perspektywy czasu myślę, że założenie bloga było naturalną decyzją. Strona przez lata ewoluowała, zmieniała się nazwa, tematyka i layout bloga, aż wreszcie całość osiągnęła swoją obecną formę. Zrozumiałam, o czym najbardziej lubię pisać, jaka estetyka jest mi najbliższa i co chciałabym przekazać mając swoje miejsce w internetowej wiosce. Można powiedzieć, że dojrzewałam ja, a razem ze mną mój blog.


I think our generation is generally more likely to pursue the kind of career that will, above all make us happy, even if it can be risky at times - it’s the process of achieving goals that is the most valuable. My dad is very down-to-earth and has always been 100% honest with me, doubt-wise included. We talk a lot and listen to each other, and I’m lucky that he gives me a free hand, but also brings down to earth when it’s necessary. I’ll be forever grateful for that. He knows that I have my dreams and plans, but that I’m also sober-minded when it comes to accomplishing them, so he’s cool about it.

Myślę, że nasze pokolenie jest bardziej przychylne poszukiwaniu własnej ścieżki kariery nawet jeśli miałoby się to wiązać z dodatkowym ryzykiem, bo już samo dążenie do tych nawet najodważniejszych celów jest dla nas wartościowe. Mój tata jest typem osoby, która twardo stąpa po ziemi i zawsze był ze mną szczery pod każdym względem, także w kwestii swoich obaw. Dużo rozmawiamy i słuchamy się nawzajem, i mam to szczęście, że tata daje mi wolną rękę, ale kiedy trzeba – sprowadza na ziemię, za co jestem mu ogromnie wdzięczna. Wie, że mam swoje marzenia i plany, ale też że potrafię na trzeźwo podejść do ich realizacji, więc jest o mnie spokojny.


First and foremost, my indescribable joy that comes from creating new content, posting my photos and working on the blog. But there’s more - I have learned to be irresistible yet understood that “done is better than perfect” (which, given the fact that I’m a perfectionist, was a hard pill to swallow). I have improved my html skills after pulling several all-nighters experimenting with layout. I step out of my comfort zone more. My posts are in English so I have constant language practice. When traveling, I search for the coolest spots and share them on the blog afterwards - the website is my kind of a journal and those little things are the reason that I can never get enough and always think what else can I do to improve the content I create.

Moja motywacja? Przede wszystkim nieopisana przyjemność z tworzenia nowych wpisów, publikowania zdjęć i pielęgnowania bloga. Ale nie tylko, bo blog zaczął też wpływać na moje codzienne życie. Nauczyłam się wytrwałości, zrozumiałam, że „zrobione jest lepsze niż idealne” (chociaż moja natura perfekcjonistki potrzebowała czasu żeby do tego dojrzeć), poznałam podstawy HTML, kiedy po nocach grzebałam w układzie strony. Częściej wychodzę ze strefy komfortu. Piszę po angielsku, więc nieustannie szkolę język, a kiedy podróżuję, ulubionymi miejscami dzielę się z czytelnikami. Te małe rzeczy sprawiają, że nigdy nie mam dosyć i zawsze myślę, co mogę zrobić, żeby jeszcze bardziej udoskonalać treści, które tworzę. Blog to taka moja wariacja na temat pisania pamiętnika i chyba to sprawia, że jest dla mnie tak ważny.


In October I’m starting as a freshman at design university in Warsaw and applying there was hands down the most important decision in my life recently - before pandemic I had this intensive period of time when I would take part in every workshop and lecture possible, go back home from the capital late at night, super exhausted but the happiest, only to wake up in the morning and rush to classes in my hometown - but boy was it worth it - I will never stress that enough. I remember when after one of those trips my best friend texted me saying that he’s so proud of me for being this determined - and this gave me even more strength to pursue my dream life.
Blogging-wise, I’m currently enjoying how authentic and genuine it feels and I hope it will last for as long as possible. I can’t complain about lacking inspiration and want to take advantage of this state to the fullest. I’ve been thinking about going back to creating video content, but we’ll see how this works out in the future, I can’t wait to see what is yet to come!

Od października będę studiować wzornictwo w Warszawie i jest to chyba jedna z najważniejszych decyzji, jakie podjęłam w ostatnim czasie. Przed pandemią miałam dosyć intensywny okres brania udziału we wszystkich możliwych warsztatach i wykładach, jakie znalazłam. Ze stolicy wracałam w nocy, półprzytomna, żeby na drugi dzień od rana iść na zajęcia w Poznaniu – ale było warto i zawsze będę to podkreślać. Pamiętam, że po jednym z takich wyjazdów dostałam od mojego przyjaciela wiadomość, że jest ze mnie dumny, że mi się chce – i to mi dało jeszcze więcej energii, żeby iść w tym kierunku i nie odpuszczać. W kwestii bloga, póki co jest spokojnie, stabilnie i cieszę się, że ostatnio nie mogę narzekać na brak inspiracji, więc chcę to w pełni wykorzystać. Z bardzo świeżych planów myślę też, żeby wrócić do filmu i zająć się contentem video, ale czas pokaże. Jestem otwarta na nowe możliwości!

Wiktoria, 22 | student of the chemical technology
Wiktoria, 22 | studentka technologii chemicznej 

As far as I remember I was always interested in chemistry. It started with a simple chemistry set and then it turned to the choice for my studies. Actually I was more interested in a practical use of chemistry, not just the theory. Beside that when I was young I also really liked some artistic stuff like dancing, painting but I didn’t feel talented enough.

Od zawsze ciągnęło mnie do chemii. Zaczęło się od zestawu Małego Chemika i ani się obejrzałam, studiowałam Technologię chemiczną. W sumie bardziej od suchej, teoretycznej chemii, interesowało mnie jej praktyczne wykorzystanie. Oprócz tego, od dziecka lubiłam robić jakieś artystyczne rzeczy, trochę rysowałam, trochę tańczyłam, niestety nie miałam do tego talentu.


Recently when I was scrolling through the Instagram page I found a beautiful picture of a necklace made with flowers embedded in resin which I wanted to buy but the price was higher than I had expected. This made me think about connecting my two favourites things – chemistry and art, and creating something similar. I started to search on the internet how to make this kind of necklaces and what kind of products I need to have. It wasn’t as difficult as I had thought before. I just needed to buy some forms and a special epoxy resin and that’s it! Having flowers in my garden made it even easier as I have a source of this needed element. I started to search some inspiration on Pinterest and Instagram where I found a bunch of amazing accounts giving me what I was looking for. Now I’m working on the whole process to figure out the best way of drying flowers and mixing chemical ingredients. I was so shocked when the pink flowers turned blue!

Ostatnio znalazłam sposób by połączyć oba moje zainteresowania. Przeglądając Instagrama natknęłam się na post z pięknym wisiorkiem. Kwiaty niezapominajek zatopione były w żywicy epoksydowej, całość okalała delikatna srebrna rameczka. Małe cudeńko natury zatopione i utrwalone w naszyjniku. Zapragnęłam go mieć, niestety cena nie była na studencką kieszeń. Wtedy coś mnie tknęło i doszłam do wniosku, że muszę się dowiedzieć, jak to zrobić! Internet jest pełen poradników i z ich pomocą nie wyglądało to na coś trudnego. Poszukałam potrzebnych materiałów, które nie były takie drogie. Jestem od niedawna szczęśliwą posiadaczką małego ogródka, więc świeże dostawy najpotrzebniejszego surowca miałam zapewnione za darmo. Wystarczyło zamówić żywicę z utwardzaczem, kilka rameczek, jakieś patyczki, kubeczki i mogłam zaczynać! Inspiracji szukałam głównie na Instagramie i Pintereście, tam ludzie robią takie cuda. W praktyce nie było to takie proste, ale odpalił mi się tryb naukowca. Na końcowy wygląd wpływa wiele czynników. Kwiaty muszą być porządnie wysuszone, bo inaczej zmieniają swój kolor i nieładnie się zwijają. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy z różowego wrzośca zrobił mi się niebieski. 


The best way to learn is to make mistakes and then take the lessons from what we did. I really hope that after some tests I’ll figure out the best way to create beautiful jewellery with nature, and that I’ll find my own style. I really love looking for inspiration from nature and I’m asking myself how I can use it in an artistic way to give it another life when spring and summer end. Now, when I’m just walking around, I look for new flowers and think how I can dry them so the colours or the shape will stay.

Najwięcej nauczyłam się na własnych błędach i nie boję się ich popełniać. Liczę na to, że jak będę sporo eksperymentować, to uda mi się wypracować coś naprawdę ładnego i przede wszystkim mojego. Chcę znaleźć swój styl. Chcę czerpać z natury i utrwalać ją, bym mogła cieszyć się nią, nawet gdy kwiecista wiosna i lato się skończą. Bo właśnie natura jest największą i najważniejszą inspiracją. Teraz, gdy przechodzę obok jakichś kwiatków, to analizuję, czy ładnie się zasuszą i w jakim kształcie wisiorka wyglądałyby najlepiej. 

I have already heard some comments that didn’t motivate me at all. When my mom heard about my new project she said that there were more important things to spend my money and time on. But I didn’t give up, I was really motivated to try my new hobby.

Nie wszyscy byli tym pomysłem zachwyceni. Moja mama, kiedy usłyszała, co planuję powiedziała, że „chyba nie mam na co czasu i pieniędzy tracić”. Powinnam się uczyć, bo sesja, a nie zajmować się jakimiś pierdołami. Nie poddałam się, bo to mój czas i zarobione przeze mnie pieniądze. Stwierdziłam, że nie mogę tego porzucić, za bardzo się wkręciłam.


Everything depends on our organising skills. Fortunately my mom changed her mind when I gave her a bracelet and some slides decorated with embedded flowers. I also gave some of my first products to my friends and asked them what they thought about this idea. Almost everybody told me to think about selling my jewelery. I’m not sure yet about this but when I’ll finally figure out the best way of making it, I’ll start to consider it as an idea for business. I think that it’s really amazing to have a job connected with our hobbies which brings a lot of joy while working. I’m still struggling with some doubts but I’m not giving up and slowly go forward to reach my goal. I really hope that it will work!

Wszystko jest kwestią dobrej organizacji. Na szczęście mama szybko zmieniła zdanie, gdy podarowałam jej bransoletkę i parę wsuwek z niezapominajkami. Podarowałam kilka „prototypów” moim znajomym i zasugerowali mi, że mogłabym to sprzedawać. Uważam, że nie jestem jeszcze na to gotowa, ale jeśli opracuję dobrą metodę i moje wisiorki, zawieszki, spinki itd. będą dostatecznie ładne, to myślę, że zaczęłabym to traktować jako dodatkową profesję. Uważam, że to duże szczęście robić coś, co się kocha i mieć z tego korzyści. Mam jeszcze dużo wątpliwości, czy to się uda, czy komuś się to spodoba, jak to wszystko zorganizuję, ale póki co, nie poddaje się i powolutku dążę do celu. Głęboko wierzę, że wyjdzie z tego coś pięknego!

***

I was very happy to ask those two girls about their future projects and I hope that they will give you a lot of inspiration to take a risk and achieve your goals!

Mam nadzieję, że plany i ambicje dziewczyn staną się dla Was inspiracją i zmotywują Was do podejmowania ryzyka i dążenia do własnych upragnionych celów!

with love
Basia

Our generation

Saturday, June 13, 2020

© Primineers. Design by FCD.